optimist35

Portfolyo
için
tıklayın

Yok...

Eyy sözcükler nasılda özlemişim sizi kendimce şekillendirmeyi...

Baktığınız fotoğraf çok normal çok alelade ama ben burda devreye giriyorum işte ya da kelimelerim...

Bu eve ilk adımını attığında Zeynep 17'sindeydi o zamanlar tüm genç kızların hayali kendi evinin hanımı olmaktı ve o da kendi hayalinin peşinden gitti yar'iyle beraber... Yaşananlar gün be gün hayalleri gölgede mi bırakıyordu bilmem ama Zeynep çocukluğuna verdiği sözleri tutmak istercesine hergün çeyiz sandığını açıp anılarına karışan naftalin kokusuna dalardı... Yar'i "hayallerini kapının dışında bırak" demiş olsada...

Sabah olur penceresinden süzülen güneşle balkonunun kapısını açar ve izlerdi... telaş içinde koşturan hayatların hızına alışamayınca da kendisini yeniden evine hapsederdi...

KAç kişi korktuğunu itiraf edebilmiş ki Zeynep etsin değil mi? Ya kendinden kaçar insan ya da aynalardan...

"Sonsuza kadar hep yanımda kal" diyebileceği kaç kişiyle tanışır ki insan nedir bu korku diye kızdıkça kendine, farkediyordu aynada bile yalnızdı... Ya da ona dair hayalleri kırık bir cam parçası gibi avuçlarında kanatırcasına sımsıkı ne kadar tutabilir insan bak ben yapabiliyorum dedikçe yaralarının hiç kabuk bağlamadığını görür... Kaç anı biriktirebilir ya da onunla kaç geçmişi kendi geleceğine değişebilir insan diyerek mutlu olmak istedikçe anılarına dair hiç bir fotoğrafın gülümsemediğini görür... Adındaki tek bir harften kader çizgisini belirleyebilirim, tesadüfler yaratmak için günleri saatleri şekilden şekile sokabilirim diye düşündükçe kendisine yabancılaştığını görür...


Ve Zeynep onun yaralarına merhem olamadığını düşünüp kendine yaralar açabilir...

Çeyiz sandığından alıp çocukluğunu ve hayallerini yalınayak koşturdu sokakların ıslak kaldırımlarına ve geride Valizini, ayakkabısını ve yarenlik etmeye gücü olmayan sevdalısını bıraktı...